เมื่อเดือนก่อนซ้อมวิ่งแล้วเจ็บเข่าทั้งสองข้างต้องหยุดวิ่งมาสักระยะหนึ่ง   ช่วงนั้นรู้สึกเซ็ง   เบื่อ   รู้สึกเหมือนมันไม่มีความสุขอะ     ระหว่างนั้นมันเลยเกิดคำถามกับตัวเองว่าเล่นกีฬาไปทำไมอะ   วิ่งไปทำไมวะ   เนี่ยลงฮาล์ฟไว้เดือนหน้า   ตุลาคมมีว่ายโอเชี่ยนแมน   ปลายปีไปโป่งแยงเทรลกับมาราธอนไปอีก   เหมือนมันหมดไฟไปละไม่อยากซ้อม   ไม่อยากทำ สองปีก่อนที่เริ่มเล่นกีฬา   ตอนนั้นเริ่มลงงานวิ่ง ,  งานว่ายน้ำบ้างเพราะพี่ๆเพื่อนๆชวน   เราก็เออ   ดีๆลองบรรยากาศใหม่ๆบ้าง   อ่ะสักพักไปงานไตรบ้าง   ดีๆสนุกดีได้รู้จักคนใหม่ๆ   ก็สนุกสนานกันไป   ถึงแม้จะลงแข่งบ้างแต่เราก็ไม่ได้ซ้อมทุกวันเหมือนคนอื่นๆเค้า   อะเพราะไม่ได้จริงจัง เมื่อวันที่  13  สิงหาคม   ไปตรวจร่างกายมา   ผลตรวจเลือดทำให้เราแอบอึ้งนิดๆ   หมอบอกค่าไขมัน  LDL  หรือไขมันเลวในเลือดเราสูงมาก   ต้องเปลี่ยนพฤติกรรมการใช้ชีวิตไม่เช่นนั้นอาจมีความเสี่ยงเป็นหัวใจขาดเลือด   เราแบบเห้ยยยย   ไอ้โรคห่า...

เวลา 21.00  น. เรากำลังนั่งรถเมลล์195เพื่อเดินทางกลับบ้าน  เราเห็นคุณป้าคนนี้จิ้มโทรศัพท์อยู่ เอาจริงๆเราไม่ได้จะตั้งใจมอง แต่ตรงที่เรานั่งระดับสายตาเรามองเห็นพอดีว่าคุณป้าเค้ากำลังคุยไลน์กับใครสักคนอยู่ ปลายทางนั้นใช้ชื่อไลน์ว่า 'ออโต้' เรานั่งเปลี่ยนเพลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับเงยหน้ามาในจังหวะที่คุณป้าเค้าส่งข้อความไปหาอีกคนนึง อย่าหาว่าเรายุ่งเรื่องของคนอื่นเลยนะเราเห็น ข้อความนั้นเขียนว่า 'ย่าตบมือให้ดังๆเลย'  (ที่จริงคือเราไม่ได้ตั้งใจจะมองแต่ระดับสายตาเรามองเห็นบทสนทนาผ่านไลน์นั้นแบบเหมาะเจาะ) เราแอบเห็นรูปที่คนปลายทางส่งมา เป็นเหมือนใบประกาศณียบัตร แต่เราไม่รู้หรอกว่าเป็นใบอะไร (น่าจะเป็นรางวัลอะไรสักอย่างมั้ง) แต่คุณป้ายังไม่หยุดพิมพ์ เค้าค่อยๆจิ้มทีละตัวอักษรแล้วก็กดส่งไป เราก็ไม่ได้สนใจ มองไปนอกหน้าต่างฟังเพลงไปเรื่อย จนสายตาเหลือบไปเห็นข้อความด้านท้ายๆ เรายอมรับว่าเราเสียมารยาทมาก แต่เรารู้สึกว่าเราอยากรู้ว่าคุณป้าเขาคุยอะไรกับหลาน  คุณป้าพิมพ์บอกกับคนปลายทางว่า 'ย่ารักหนูมาก หนูต้องเป็นเด็กที่น่ารักต่อทุกคนรู้ไหม' 'เกิดวันที่เท่าไรจ้า...