เพื่อนๆคิดยังไงกับวินัยในการแยกขยะ ตั้งแต่เราได้เริ่มดำน้ำ มีพฤติกรรมหนึ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจนก็คือเรื่องของการแยกขยะ เพราะเราจะรู้สึกหงุดหงิดใจทุกครั้งเวลาดำน้ำแล้วเจอขยะต่างๆลอยไปมาในทะเล หลังจากวันนั้นเป็นเวลาประมาณสี่ปีแล้วที่เราจะคอยคัดแยกประเภทขยะเพื่อส่งมันกลับไปรีไซเคิลให้ได้มากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้  ปีก่อนๆ เพื่อนบางคนน่าจะจำได้ว่าเราปวดหัวกับเรื่องการสร้างวินัยแยกขยะให้กับคนในครอบครัวมาก เพราะทุกคนชอบคิดว่า “ทำไมต้องทำ ในเมื่อคนอื่นเขาก็ไม่ทำกัน” พูดตามตรง เราขัดใจกับประโยคนี้มากๆ  ถ้าคนอื่นไม่ทำ งั้นเรามาช่วยกันเปลี่ยนแปลงให้มันดีขึ้นไหม ไม่จำเป็นต้องแยกขยะให้ได้สมบูรณ์แบบ 100% แต่ช่วยเท่าที่เราสามารถจะช่วยได้ ปกติพวกกระดาษ ขวดพลาสติก ขวดแก้ว เหล็ก อะไรทั้งหลายทุกคนรู้ดีว่าสามารถจัดการกับมันได้ยังไง แต่จะมีขยะบางประเภทที่มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเขานำไปรีไซเคิลให้เหมือนกัน เช่น พลาสติกใส พลาสติกยืด พลาสติกแข็ง เช่นภาชนะบรรจุอาหารต่างๆ  พวกกล่องนม น้ำผลไม้ เราจะล้างให้สะอาดแล้วรวบรวมเพื่อไปบริจาคให้โครงการหลังคาเขียว  ส่วนพลาสติกยืด พลาสติกแข็ง บับเบิ...

  เลื่อนอ่านฟีดเฟสบุ้คไปเรื่อยเปื่อยจนมาเจอโพสที่เพื่อนๆแชร์กันจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคนถึงแชร์กันเยอะนักเลยลองเข้าไปอ่านดูได้ความว่า พี่ก๊อป  ผู้ป่วยเป็นเนื้องอกในสมองตัดสินใจที่จะจบชีวิตของตัวเองด้วยวิธีการุณยฆาต  (Euthanasia)  เพราะไม่อยากเป็นเจ้าชายนิทราหรือเป็นอัมพาตให้พ่อกับแม่ของตนเองต้องมาดูแลเขาหากการผ่าตัดในครั้งถัดไปนั้นไม่สำเร็จ   ด้วยอาการของโรคร้ายเองและวิธีการรักษาทำให้พี่ก๊อปทรมาณมาก   พี่ก๊อปจำเป็นต้องขายฮาร์ป เครื่องดนตรีที่เขารักมากเพื่อนำเงินไปเป็นค่าใช้จ่ายในการทำการุณยฆาตที่สวิตเซอร์แลนด์ ด้วยความอยากรู้จึงทำให้เราไปไล่อ่านบทความที่พี่เขาเคยเขียนเกี่ยวช่วงเวลาที่เค้าต้องใช้ชีวิตอยู่กับโรคนี้  ตัวเราเองไม่รู้หรอกว่าการเป็นเนื้องอกในสมองนั้นจะเจ็บมากแค่ไหน   แต่พี่ก๊อปได้เล่าเรื่องราวได้ละเอียดจนเรารู้สึกเห็นใจพี่เขาจริงๆ   หลังจากอ่านโพสอำลาของพี่เขาจบเราน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว  ร้องไห้เหมือนเรากับเขาเป็นคนรู้จักกันทั้งๆที่ความจริงนั้นมันไม่ใช่เลย   เราขอนับถือในความกล้าของพี่เขาที่ยอมรับเข็มการุณยฆาต   แ...

เวลา 21.00  น. เรากำลังนั่งรถเมลล์195เพื่อเดินทางกลับบ้าน  เราเห็นคุณป้าคนนี้จิ้มโทรศัพท์อยู่ เอาจริงๆเราไม่ได้จะตั้งใจมอง แต่ตรงที่เรานั่งระดับสายตาเรามองเห็นพอดีว่าคุณป้าเค้ากำลังคุยไลน์กับใครสักคนอยู่ ปลายทางนั้นใช้ชื่อไลน์ว่า 'ออโต้' เรานั่งเปลี่ยนเพลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับเงยหน้ามาในจังหวะที่คุณป้าเค้าส่งข้อความไปหาอีกคนนึง อย่าหาว่าเรายุ่งเรื่องของคนอื่นเลยนะเราเห็น ข้อความนั้นเขียนว่า 'ย่าตบมือให้ดังๆเลย'  (ที่จริงคือเราไม่ได้ตั้งใจจะมองแต่ระดับสายตาเรามองเห็นบทสนทนาผ่านไลน์นั้นแบบเหมาะเจาะ) เราแอบเห็นรูปที่คนปลายทางส่งมา เป็นเหมือนใบประกาศณียบัตร แต่เราไม่รู้หรอกว่าเป็นใบอะไร (น่าจะเป็นรางวัลอะไรสักอย่างมั้ง) แต่คุณป้ายังไม่หยุดพิมพ์ เค้าค่อยๆจิ้มทีละตัวอักษรแล้วก็กดส่งไป เราก็ไม่ได้สนใจ มองไปนอกหน้าต่างฟังเพลงไปเรื่อย จนสายตาเหลือบไปเห็นข้อความด้านท้ายๆ เรายอมรับว่าเราเสียมารยาทมาก แต่เรารู้สึกว่าเราอยากรู้ว่าคุณป้าเขาคุยอะไรกับหลาน  คุณป้าพิมพ์บอกกับคนปลายทางว่า 'ย่ารักหนูมาก หนูต้องเป็นเด็กที่น่ารักต่อทุกคนรู้ไหม' 'เกิดวันที่เท่าไรจ้า...

ดอกไม้ริมทาง ในสายตาของใครบางคน ก็เป็นแค่ดอกไม้ จะเหยียบย่ำเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่เหมือนกับดอกไม้นอกที่มีราคาแพง มีคนใส่ใจ ให้ความสนใจ คนยอมเสียตังเป็นหมื่นเป็นแสนเพื่อมัน จนลืมมองดอกหญ้าริมทางเดิน ที่เดินผ่านทุกวัน แต่ก็ไม่เคยอยู่ในสายตา บางครั้งก็ถูกเหยียบย้ำ จากคนที่ผ่านไปผ่านมา เพียงเพราะว่ามันเป็นแค่ดอกหญ้า ไม่ใช่ดอกไม้ราคาแพงในร้านดอกไม้ดัง ทำให้คุณค่ามันหายไป แต่ถึงยังไง มันก็คือดอกไม้เหมือนกัน... - Posted using BlogPress from my iPad