ข้อความจากคุณย่าถึงหลานรัก

เวลา 21.00  น. เรากำลังนั่งรถเมลล์195เพื่อเดินทางกลับบ้าน 

เราเห็นคุณป้าคนนี้จิ้มโทรศัพท์อยู่ เอาจริงๆเราไม่ได้จะตั้งใจมอง แต่ตรงที่เรานั่งระดับสายตาเรามองเห็นพอดีว่าคุณป้าเค้ากำลังคุยไลน์กับใครสักคนอยู่ ปลายทางนั้นใช้ชื่อไลน์ว่า 'ออโต้'

เรานั่งเปลี่ยนเพลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับเงยหน้ามาในจังหวะที่คุณป้าเค้าส่งข้อความไปหาอีกคนนึง อย่าหาว่าเรายุ่งเรื่องของคนอื่นเลยนะเราเห็น ข้อความนั้นเขียนว่า 'ย่าตบมือให้ดังๆเลย'  (ที่จริงคือเราไม่ได้ตั้งใจจะมองแต่ระดับสายตาเรามองเห็นบทสนทนาผ่านไลน์นั้นแบบเหมาะเจาะ)

เราแอบเห็นรูปที่คนปลายทางส่งมา เป็นเหมือนใบประกาศณียบัตร แต่เราไม่รู้หรอกว่าเป็นใบอะไร (น่าจะเป็นรางวัลอะไรสักอย่างมั้ง) แต่คุณป้ายังไม่หยุดพิมพ์ เค้าค่อยๆจิ้มทีละตัวอักษรแล้วก็กดส่งไป เราก็ไม่ได้สนใจ มองไปนอกหน้าต่างฟังเพลงไปเรื่อย จนสายตาเหลือบไปเห็นข้อความด้านท้ายๆ เรายอมรับว่าเราเสียมารยาทมาก แต่เรารู้สึกว่าเราอยากรู้ว่าคุณป้าเขาคุยอะไรกับหลาน 

คุณป้าพิมพ์บอกกับคนปลายทางว่า

'ย่ารักหนูมาก หนูต้องเป็นเด็กที่น่ารักต่อทุกคนรู้ไหม'
'เกิดวันที่เท่าไรจ้า'
'ย่าจำไม่ได้' 

ข้อความยังไม่ได้ถูกอ่าน ปลายสายเงียบไปสักพักแล้ว คาดว่าน้องคงจะไปนอนแล้ว

เรารู้สึกร้อนผ่าวรอบดวงตาน้ำใสๆซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว
เราเห็น...ว่าคุณป้าเค้าตั้งใจจิ้มทีละตัวอักษร เรารู้สึกได้ถึงความคิดถึงและก็รู้สึกอบอุ่นยังไงก็ไม่รู้ บอกไม่ถูก คุณป้าเค้าทำให้เราคิดถึงยาย ทำให้เรารู้สึกว่าเราโชคดีแค่ไหนที่กลับบ้านมาก็เจอครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา มีคนให้รัก มีคนให้คิดถึง 

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมาเขียนไว้ แต่แค่อยากเก็บไว้เห็นมันเป็นอีกเรื่องที่น่าจดจำ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นวันแย่ๆ แต่อย่างน้อยคืนนี้เราก็ยังได้เจอเรื่องดีๆ

ขอโทษคุณป้าจริงๆที่แอบอ่านไลน์ 🙏🏽